Buralar hep dutluktu...

doğru bildiği yerler yanlış çıkmaya başlar bazen insanın. yolunu bulmak için aklına iliştiriverdiğin dikilitaşların yıkılmasıdır bu esasında. malum, dikilitaşlar, deniz fenerlerini saymazsak en etkili yön bulma aracı olmuşlardır bugüne değin… kafa karışıklığından değil, bildiğin her şeyin yanlış çıkmasından, yanlışa dönmesinden bahsediyorum şurada durmuş, boyumdan büyük laflar etmiş gibi hissediyorum buna ek olarak… oysa ki güzel güzel ölçmüş, biçmiş, ütülemiş, asmıştım askıya, askıda büyümüş olmalılar… ah şu yerçekimi ah… hem zaten saygıdeğer efendim, birini etkilemeye çalışırken en önemli yanlışı yapmanız ciddiyetle olası değil midir? yani birini etkilemeye çalışmak, esasında bu isteğinizi ona yansıtmamaktan geçmez mi?… yüksek sesle konuşmak istiyorum kendimle, tüm vurguları tam yerinde, gereği ve yeteri kadar yaparak, hem de layıkıyla… kendime anlatmam gereken şeyler var. hem gözümle takip edip, kulağımla duyunca daha güzel anlıyorum ben, belki de ondan bu isteğim. işin ilginci içimden bir ses, durmaksızın, kimi kime anlatacaksın sen bakayım, seni gidi kendini bilmez, diyor. anlamadığım bir diğer konu, madem içimdeki ses, ben, yani herkes her şeyin farkında, neden hala anlatmak zorunda hissediyorum kendimi. hani insan rasyonel bir varlık derler ya, öyle değil demek ki…bitti. 

bu kış sanırım güneş beğenmeye başladım. olur olmaz çıkıp gözüme girişini değil, ara sıra yükselip içimi ısıtışını da değil, görkemli duruşu, ya da hayata olan hayati etkisi de değil. rengi, ışığı beğenimi kazandı. öyle ki, sanki bu zaman kadar görüp durduğum güneşin rengi değişti. daha bir canlı, daha bir sıcak, daha bir içten, daha bir bizden oldu adeta bir anda. geleceğe umutla bakacak yaşta değilim uzaktaki ışığı göreyim, aşık falan da değilim, sıcaklığında iliklerim ısınsın, işin daha da ilginci, göz numaram, hatta göz rengim bile aynı. acaba beğenim mi değişti, beynim mi gelişti, yoksa bu da mı, bu garip değişim de mi şişmalıktan oluyor yahu…bitti.

insan bir kere asik olur derler ya, yalan abicim yalan. daha dogrusu, manipulatif gercek. simdi sen bir kere asik oldun ya, hani yerlere yapistin tabiri caizse, hani simseklerin caktigi yerlere kadar cikti tabanlarin, boslugu dovduler ya, hani gogus kafesinde guvercinler besledin ya sen, sonra umutlar besledin, buyuttun, sonra yuvadan ucuslarini seyrettin ya, sonra her gecen gun yeniden oldun, her sabah yeniden uyandin ya buzyelleri esen cehennemine, sonra donup gogsunu gere gere, “ben bir kere asik oldum ulan, o hakkimi kullandim, bir daha da olmam, olamam” diye bagirdin ya, iste yanlisi orada yaptin guzel kardesim. sen bir kere asik oldun ama, aski cirilciplak, en saygisiz, en simarik haliyle yasadin sen. sen aski, ask seni tanidi guzel kardesim. ogrendiniz birbirinizin icine disini. bu saatten sonra ne simariklik kaldi, ne de ciplaklik. sen onun sevdigin yerlerini bildin, aradin, o senin zayifliklarini gordu, eseledi. ondandir senin her bulduguna bir kulp takisin, ondandir onun hicbir zaman pesini birakmamasi. kisacasi guzel kardesim, ne sen kendini kandir bundan sonra, ne de onun seni kandirmasina izin ver. haydi bakalim simdi, taze elden bir taze kahve yap da, iciverelim olmaz mi?…bitti.