misal, hani olmaz ya, bir çocugun hikayesi olsun mesela. bu çocuk küçücükken baslasin aglamaya, eline geçen her oyuncagi kirsin mesela. arkadas seçmesin hiç bu afacan, herkese ayni uzaklikta dursun. istediginde sarilsin, öpsün, sikildiginda kirsin döksün arkadasini. sonra büyüsün biraz daha, okumayi söksün mesela. asik olsun yaninda oturan kiza, ayirmayi ögrensin sonra. sonra maç yapmaya baslasin. “atan alir spor” un önemini kavrasin. kazaninca sarilmayi ögrensin önce, sonra kaybedeni teselliyi. çocuk daha da büyüsün mesela. kravat takacak, ögretmene hoca diyecek kadar olsun. yasadigi hayati anlamaya baslasin. sonra seçmeye baslasin çocuk. arkadasini dostunu ayirsin artik. sevdigini hiç birakmasin bundan sonra, gerçek olmaya baslasin günler.bitti.
Buralar hep dutluktu...
By GGiant
About the author
kendimi bir sarkiya emanet edecek oldum, ama o sarki bir turlu beni emanet almadi kendine. kulaklarimda ezgisi, yuregimde anlattigi askin sizisi kaldi. sonra buyudum, bilime emanet edeyim dedim kendimi, o da civitti, inanclarimdan vazgecmemi soyledi. once sasirdim, inanclarim olmadan nasil yasarim diyecek oldum, ona da bir cevabi vardi entellektuel dunyanin, onyargilardan kurtul. aklimin ermedigi yerlere ilgim oldu hep. ama takildigim yerleri sormadim bir bilene, iste en buyuk yanlisi orada yaptim. ders aldin mi derseniz, almadim, o da ayri...
