kendimi bir sarkiya emanet edecek oldum, ama o sarki bir turlu beni emanet almadi kendine. kulaklarimda ezgisi, yuregimde anlattigi askin sizisi kaldi. sonra buyudum, bilime emanet edeyim dedim kendimi, o da civitti, inanclarimdan vazgecmemi soyledi. once sasirdim, inanclarim olmadan nasil yasarim diyecek oldum, ona da bir cevabi vardi entellektuel dunyanin, onyargilardan kurtul. aklimin ermedigi yerlere ilgim oldu hep. ama takildigim yerleri sormadim bir bilene, iste en buyuk yanlisi orada yaptim. ders aldin mi derseniz, almadim, o da ayri...
oncelikle kabullenmem gereken cok net bir sey var, her seyi de ben bilemem ki canim! kulak asmak, soz dinlemek lazim. her konusani degil elbet, dinleteni dinlemek, verdigini almak, bir kenara koymak degil tabii, anlamak, ozumsemek gerek. hem her seyin uzmaniysam eger, esasinda bir bok bilmedigimin resmi degil midir bu? gerci kimseye karsi gosteris degil bu her seyi bilir ama kendini bilmez tutumum, yalnizca bikkinligim ve maymun istahim yuzunden tum bu basima gelenler. ama insanlarin hic mi sucu yok ki burada? misal, iki sayfa yazi okuyup ogrenecegi salak bir bilgiyi benden duyup aferin dolu bakislarla bakiyorsa, ve etkilenip benim de kendimi bir bok zannetmeme sebep oluyorsa, ben miyim tek suclu kuzum?…bitti.
