insan bir kere asik olur derler ya, yalan abicim yalan. daha dogrusu, manipulatif gercek. simdi sen bir kere asik oldun ya, hani yerlere yapistin tabiri caizse, hani simseklerin caktigi yerlere kadar cikti tabanlarin, boslugu dovduler ya, hani gogus kafesinde guvercinler besledin ya sen, sonra umutlar besledin, buyuttun, sonra yuvadan ucuslarini seyrettin ya, sonra her gecen gun yeniden oldun, her sabah yeniden uyandin ya buzyelleri esen cehennemine, sonra donup gogsunu gere gere, “ben bir kere asik oldum ulan, o hakkimi kullandim, bir daha da olmam, olamam” diye bagirdin ya, iste yanlisi orada yaptin guzel kardesim. sen bir kere asik oldun ama, aski cirilciplak, en saygisiz, en simarik haliyle yasadin sen. sen aski, ask seni tanidi guzel kardesim. ogrendiniz birbirinizin icine disini. bu saatten sonra ne simariklik kaldi, ne de ciplaklik. sen onun sevdigin yerlerini bildin, aradin, o senin zayifliklarini gordu, eseledi. ondandir senin her bulduguna bir kulp takisin, ondandir onun hicbir zaman pesini birakmamasi. kisacasi guzel kardesim, ne sen kendini kandir bundan sonra, ne de onun seni kandirmasina izin ver. haydi bakalim simdi, taze elden bir taze kahve yap da, iciverelim olmaz mi?…bitti.
