bu kış sanırım güneş beğenmeye başladım. olur olmaz çıkıp gözüme girişini değil, ara sıra yükselip içimi ısıtışını da değil, görkemli duruşu, ya da hayata olan hayati etkisi de değil. rengi, ışığı beğenimi kazandı. öyle ki, sanki bu zaman kadar görüp durduğum güneşin rengi değişti. daha bir canlı, daha bir sıcak, daha bir içten, daha bir bizden oldu adeta bir anda. geleceğe umutla bakacak yaşta değilim uzaktaki ışığı göreyim, aşık falan da değilim, sıcaklığında iliklerim ısınsın, işin daha da ilginci, göz numaram, hatta göz rengim bile aynı. acaba beğenim mi değişti, beynim mi gelişti, yoksa bu da mı, bu garip değişim de mi şişmalıktan oluyor yahu…bitti.
