Buralar hep dutluktu...

geçen kendimle oturuyorum, süper bir muhabbet açıldı aramızda. ben dedim ki, “oğlum dün süper bir t-shirt gördüm birinin üstünde” kendim soru, “nasıldı?” “dedim ya” dedim, “süperdi!” sonra anlatmaya başladım, “önde I am not a schizophrenic yazıyordu, arkasında ise me neither!” bastı kahkahayı kendim, ve hemen ardından yapıştırdı onaylayan cevabını, “hakikaten tam bizlikmiş”… sonra en çok eğlendiğimiz konulardan birisi açıldı, boğazlar meselesi. kendime dizim şiştiğinden beri nasıl da kilo aldığımdan bahsediyordum, “okyanusa bir sürehi su koymuşsun ne yazar” dedi. bir an içim kıyılır gibi oldum ama, bir saniyeden fazla sürmedi. kendim elinde karamel dolgulu bir muffin ile yaklaşıyordu. “ben de bunu seninle paylaşmayı düşünüyordum” dedi. işin ilginç yanı, ben onunla paylaşmayı bir an olsun düşünmemiştim, utandım, ama bu utanç da çok sürmedi. kendim uzattı muffin’in bana düşen yarısını, elinden kaptığım gibi mideye gönderdim. ben de ona sıcak çikolatamdan ikram etmeyi akıl ettim. memnuniyetle kabul ettiği an kafamda bir şimşel çaktı. düşüncelerimiz, hatta düşünce yapımız bile bu denli farklı olmasına karşın, nasıl oluyordu da beğenilerimiz bu denli aynı kalabiliyordu. birimiz gece, diğerimiz gündüz, birimiz sağ, diğerimiz sol, hatta daha da dramatize edecek olursak, birimiz bir kadının bir ilişkiye bakışı, diğerimiz ise bir erkeğinki olacak kadar kontrast fikirlere sahipken, beğenilerimizi bu denli örtüştüren şeyin ne olduğu sorusu içimi kemire dursun, yanıtsız bir başka konu daha içimde yeller estiriyordu. kendimin tipi nasıl da bana benziyorsu… o değil de, t-shirt harbiden tam bizlikti…bitti.

p.s. içimde, önüne geçemediğim bir kadın yalakalığı var, ne yapacağım bilmiyorum, bu şarkı da size gelsin. Meredith Brooks - Bitch