Buralar hep dutluktu...

yalnızlığın anlaşıldığı an: insanı çok güldüren birşey seyrederken yüzüne bir soğuk rüzgar gibi çarpan andır. o kahkahayı neden attığının açıklamasını yapmak gibi gereksiz bir huyu vardır insanoğlunun yanındakilere, bunun için de sağ ya da duruma göre sol dirseğini seğirtir ki yanındaki baksın. bu istemsiz hareket yapıldığında dirsek boşluğu dövmüş, ve o kahkaha buz gibi soğuk, duvar gibi bir ifadeye dönüşmüştür an itibarı ile. evet, işte sonunda yanlızlık anlaşılmış olmuştur.