kendimi bir sarkiya emanet edecek oldum, ama o sarki bir turlu beni emanet almadi kendine. kulaklarimda ezgisi, yuregimde anlattigi askin sizisi kaldi. sonra buyudum, bilime emanet edeyim dedim kendimi, o da civitti, inanclarimdan vazgecmemi soyledi. once sasirdim, inanclarim olmadan nasil yasarim diyecek oldum, ona da bir cevabi vardi entellektuel dunyanin, onyargilardan kurtul. aklimin ermedigi yerlere ilgim oldu hep. ama takildigim yerleri sormadim bir bilene, iste en buyuk yanlisi orada yaptim. ders aldin mi derseniz, almadim, o da ayri...
biraz büyük konuşacağım ama, bizi ayıran şeyler de, birleştiren şeyler kadar gerçek olmalı sanırım. yani demem o ki, birlikte yaşadıklarımız ne kadar gerçekse, ayrılığımız da o kadar gerçek oluyor… ille de güzel karelerde mi yaşamalı insan gerçeklerini, yoksa esasında gerçek olmadığının apaçık kanıtı mı akılda sadece güzel karelerin kalması… dşyeceğim o ki, pislik içinde yüzdüğümüzü hatırlıyorum, kan revan içindeki hallerimizi, huzur nedir unutulan günler ne kadar da gerçekti değil mi… tekinsiz gülümsemeler hatırlıyorum sağlı sollu, stres hatırlıyorum, korku hatırlıyorum, hatta nefreti hatırlar gibi oluyorum sık sık… bir de esas unutamadığım birşey var ki, o da hiç de güzel bir kare değil… bu kadar şey için bulabileceğim tek kesişim noktası, hepsinin gerçek olması sanırım. gerçek şeyler yaşandığına göre, bitiş de bir gerçek sanırım. kabullenmesi zor da olsa, alışması güç de gelse, biten şeyler yeni gerçekleri doğurmuyor, bunu akıldan çıkarmamak lazım…bitti.
