kendimi bir sarkiya emanet edecek oldum, ama o sarki bir turlu beni emanet almadi kendine. kulaklarimda ezgisi, yuregimde anlattigi askin sizisi kaldi. sonra buyudum, bilime emanet edeyim dedim kendimi, o da civitti, inanclarimdan vazgecmemi soyledi. once sasirdim, inanclarim olmadan nasil yasarim diyecek oldum, ona da bir cevabi vardi entellektuel dunyanin, onyargilardan kurtul. aklimin ermedigi yerlere ilgim oldu hep. ama takildigim yerleri sormadim bir bilene, iste en buyuk yanlisi orada yaptim. ders aldin mi derseniz, almadim, o da ayri...
firtina cikti seferler iptal, gemilerde talimatli gecis var, vapurlarda hizli hizli batis var, deniz otobusu de cok hizli ustadim, ne yaparim, nasil yasarim ben bu denizli sehirlerde diyorum bunlari gordukce, cok sukur ki guzel ankaram var ve orada yasiyorum, ne gerek heyecan yasamaya degil mi ama…bitti.
